'Ég hata að æfa!'

Hvað er hægt að segja við þá sem segjast hata að æfa? Það eru sumir sem skella þessari fullyrðingu fram þegar þeir eru inntir eftir því hvort þeir séu eitthvað að æfa. En hvað er hægt að segja við þessu? Hér eru nokkrar hugmyndir um hvað er hægt að segja viðkomandi.

Fáðu þér æfingarfélaga!

Og það er ekki nóg að finna einhvern sem æfir bara með þér, heldur einhvern sem er til í að gera samninga við þig. Til dæmis, ef einn aðili mætir ekki má hinn ekki æfa. Setur pressu á báða aðila. Svo er líka hægt að semja um að báðir aðilar æfa jafn lengi. Hvorugur aðilinn ætti að vilja draga hinn niður, og þannig ættu báðir að ná góðri æfingu.

Hafðu áhrif á efnaskiptin í líkamanum!

Eftir að við klárum eitthvað erfitt verkefni lætur dopamín okkur líða vel. (þetta hefur líka áhrif þegar konur gefa brjóst...)Það geta verið alls kyns hlutir og dopamínið kemur nokkuð örugglega. Er ekki eitthvað sem skilar alltaf vellíðan hjá þér? Kannski að horfa á góðan þátt eða að fara í heitt og gott bað... Hvað sem það kann að vera er um að gera að leyfa sér það rausnarlega þegar æfingu er lokið. Þeir sem hafa þjálfað hunda kannast kannski við þetta, en það er í raun sama verðlaunahugmynd. Eftir einhvern tíma verður þú svo farinn að þurfa ekki lengur verðlaunin og farinn að sjá gildið í æfingunni sjálfri, auk þess að sjá áhrifin á eigin líkama.

Hafðu æfinguna styttri og ákafari!

Sumir geta bara ekki hugsað sér að eyða löngum tíma í ræktinni í einhverjum leiðindartækjum. Þá er vitanlega um að gera að sleppa því! Prófaðu frekar að vera í styttri tíma, kannski hálftíma, en vera markviss og æfa af ákefð! Tíminn verður fljótur að líða og hjartað fer að slá harkalega, hvoru tveggja góðir hlutir.

Ekki 'æfa', leiktu þér bara!

Það er eitt að hata að æfa, en hvað með almenna hreyfingu? Er ekki eitthvað sem er þolanlegt? Ef þú getur drattast framúr rúminu og gengið fram í eldhús eftir morgunmat getur þú gengið aðeins lengra, til dæmis í kringum hverfið eða niður að Gróttuvita. Það þarf ekki allt að snúast um kaloríur og repp. Stundum er bara málið að hreyfa sig aðeins.

Endurskilgreindu hvað er að æfa.

Sumir segja að æfa sé að hlaupa 42 kílómetra, aðrir einn golfhringur. Málið er vitanlega að allt er æfing og þá er bara um að gera að finna sitt. Eitthvað hlýtur að virka, því það er enginn svo illa settur að hata alla hreyfingu.

Skoðaðu fortíð þína!

Er kannski eitthvað í fortíðinni sem veldu andhug þínum gagnvart æfingum? Ég man eftir uppákomum í leikfiminni á Ísafirði sem gæti gert fólk afhuga æfingum. Ef sú er raunin hjá þér er vitanlega um að gera að komast yfir það og byrja svo að æfa! Fyrsta skrefið er samt að grafa ofan af þessu. Það er ekkert allra að fara í ræktina. Þá er bara að finna hvað hentar og eltast við það. Sumir nota tónlist til að komast í stuð og aðrir stunda jóga í rólegheitunum. Möguleikarnir eru endalausir, það er bara að finna það rétta fyrir þig. Þessi pistill er líka birtur hér.