Erum við að missa af einhverju?

Ég var að lesa grein nýlega sem snýst um að við áttum okkur á að við erum ekki að missa af neinu. Ég kannast alla vega við þá upplifun að finnast ég vera að missa af einhverju vegna þess að ég er á einum stað frekar en öðrum. Þetta hefur þó minnkað mjög mikið seinustu 3 árin.

Það eru nokkrar myndbirtingar á ótta okkar við að missa af:

1. Við erum endalaust að skoða tölvupóstinn okkar, Facebook, Twitter, eða hvað sem er annað í þeim ótta að við séum að missa af einhverju svakalegu. Þetta hefur verið virkilega slæmt hjá mér, sérstaklega varðandi tölvupóstinn en það fer samt batnandi. Segi örugglega betur frá því einhvern tímann.
2. Við erum alltaf að reyna að gera spennandi hluti og eltumst mikið við þá sem á að vera áhugavert vegna þess að við erum smeyk um að missa af fjörinu sem einhver annar er að upplifa. 
3. Við lesum mikið um fólk sem er að skemmta sér vel og reynum að leika þeirra skemmtun eftir vegna þess að það hljómar eins og þau sé að gera eitthvað sem við erum ekki að gera. 
4. Við viljum ferðast um heiminn vegna þess að það eru alltaf sögur af fólki sem ferðast um heiminn og lendir í ótrúlegum ævintýrum. 
5. Við óskum þess sem við höfum ekki og söknum staða eða fólks sem eru fjarri okkur. 
6. Við vinnum mikið vegna þess að við erum smeyk um að ef við gerum það ekki munum við missa af tækifærum sem aðrir munu þá taka. 
7. Okkur finnst okkar líf fölna í samanburði við líf annarra, og vorkennum okkur sjálfum.

Staðreyndin er vitanlega sú að það er aldrei hægt að manna allar stöður, og það verður alltaf eitthvað annað að gerast sem á eftir að hljóma afskaplega spennandi. Og þannig, ef við komumst í raun ekki hjá því að missa af einhverju, hvers vegna þá ekki að njóta þess sem maður er að gera þegar maður er að gera það? Við ættum að gera okkur grein fyrir hversu ótrúlegt það er að vera á lífi og vera þakklát fyrir allt það góða fólk sem er í kringum okkur. Allt sem við gerum er stórkostlegt. Það að ég sé að skrifa þennan texta, og þú að lesa hann, er nokkuð merkilegt... og þessu má ekki gleyma.